CHARLES…van de Sint-Bernadettewijk

Als kind woonde ik in een beluik. Mijn vader was timmerman, mijn moeder fabrieksarbeidster. Samen met mijn drie broers hadden we eigenlijk alles om een warm gezin te vormen maar, het lot heeft daar anders over beslist. Mijn vader is namelijk heel vroeg overleden.

Moeder had het moeilijk om de eindjes aan mekaar te knopen en zo kwam het dat ik mijn kindertijd de geborgenheid gekregen heb bij een boerenfamilie in Destelbergen. Een tweede thuis die mij liefde voor de natuur heeft bijgebracht.

Uit die tijd bewaar ik mooie maar soms harde herinneringen. Naast school hielp ik bij een boer met een grotere boerderij. Om vier uur ‘s morgens opstaan is soms heel moeilijk. Als kind van 8 jaar aardappelen rapen op het veld zou vandaag niet meer kunnen of mogen. Ik werd betaald in natura, een zak aardappelen voor mijn moeder was een rijkelijke vergoeding.

Door de ontberingen van de oorlog had ik zwakke longen en heb ik af en toe het wel en wee van een kuuroord ervaren en zo verbleef ik drie maanden in “Coq sur mer” in Den Haan en ook op de Kalmthoutse heide. Dit waren geen oorden van warmte en liefde. De lijfstraffen voel ik nu nog wanneer terugdenk aan die periode.

De braafste jongen was ik niet en ik besef dat ik mijn moeder veel kopzorgen heb bezorgd. Ik ging mijn eigen weg ,met vallen en opstaan.

Zo studeerde ik voor beroepsonderofficier, wat mij in 1997 tot Ridder in de Kroonorde bracht.

In 1957 leerde ik Astrid kennen. De vele turbulente belevenissen hadden me volwassen gemaakt en ik was klaar om een eigen gezin te stichten.

Astrid haar vader was voorzitter van de Gebuurtebond van de Sint-Bernadettewijk. 12 jaar heb ik hem geholpen bij zijn activiteiten en voelde ik de smaak van de sociale gedrevenheid. In 1970 werd ik bestuurslid, de start van een nieuwe toekomst.

Na het overlijden van Astrid haar vader (de toenmalige voorzitter), werd de heer Jules De Bleye in 1975 voorzitter.

In 1983 kreeg hij een hersentumor en was langdurig ziek. Hij had wel nog één grote wens, hij wou zo graag deken worden. Zijn vraag werd ingewilligd en Opperdeken Gerard Mortier, in aanwezigheid van de Raad van Bestuur en Schepen Paula Mortier, heeft hem op zijn sterfbed aangesteld, thuis in zijn woonkamer in de Sint-Bernadettestraat.

De dekenij heeft als teken van rouw geen nieuwe deken aangesteld in het daaropvolgende jaar.

Zo ben ik de volgende deken geworden in 1985. Dit gaf een nieuwe wending aan mijn leven want ik wou die taak goed doen. Het sociaal werk was voor mij een levensdoel en ik wilde het reilen en zeilen van mijn buurt kennen, meebeleven en helpen waar ik kon.

De werking van de Opperdekenij volgde ik op de voet en op verzoek van Roger David, toen Deken van de Voormuide, heb ik in 1993 mij kandidaat gesteld om lid te worden van het Bestuur van de Opperdekenij. Die verkiezing ging door in de zaal Ritz. Vier jaar ben ik “feestleider” geweest en 23 jaar “Protocolchef”.

Dit is een periode in mijn leven waar ik fier op terugkijk. Er werden mij zoveel mogelijkheden aangeboden, deuren die open gingen om de werking in mijn dekenij optimaal te verwezenlijken .

Er groeiden vriendschappen voor het leven, er waren ontroerende sociale contacten om nooit te vergeten. Ik kende hoogten en laagtes, er was leed en geluk, er was samenwerking en voldoening.

Na 49 jaar en elf maanden vroeg ik aan het Koninklijk hof ons de titel “Koninklijk” toe te kennen. We bleken één maand te jong te zijn. Dat is met de tijd in orde gekomen.in 1997 werden we benoemd tot Koninklijke Dekenij Sint-Bernadettestraat.

In 2020 bestond de dekenij 75 jaar en dat hebben we feestelijk gevierd. De tijden zijn echter veranderd, ook de inwoners van de wijk. Weinigen voelen zich nog geroepen tot de dekenijwerking en het werd moeilijk om medewerkers te vinden voor onze maandelijkse etentjes en gezellig samenzijn die verzorgd werden door dekenin Marina De Poortere en echtgenoot Chris. We hebben jammer genoeg daardoor de werking van de dekenij moeten stilleggen, maar ik mis het.

Toch kijk ik terug op een mooie levenservaring waarin mijn jeugd de basis was voor mijn sociale gedrevenheid en mijn levensmotto: “Het is zoveel mooier te mogen geven dan te moeten krijgen…”